KORENFESTIVAL MEDEMBLIK, 10 JUNI 2007.

Barend Fox gaat gewoon op weg naar Medemblik, voor een festival onder de priemende en strenge blikken van een jury.

Voor de derde keer nam Brand Fox deel aan dit grote festival in het Noorden (10 koren). Al vroeg wilde Klaas de bus aanzwengelen en wegrijden. Dat lukte en met een redelijke bezetting, maar volle bak, loodste Klaas de bus door de files. Het was behoorlijk warm en op het moment dat we stopten op de parkeerplaats, klommen diverse ‘Foxen’ al uit de bus, om in de openlucht-kleedruimte, hun inmiddels deels blootgelegde lichaam, te bedekken met de bekende shantykleding.

Het was al lunchtijd en het publiek was al in geruime mate aanwezig en wandelde langs de vele kraampjes of bevolkten de terrasjes terwijl iedereen aangenaam gemasseerd werd door het warme zonnetje. Er waren weer 3 straatlocaties om op te treden. Daartussen kwam dan als klap op de vuurpijl, het optreden voor een deskundige jury, op een podium op de Kaasmarkt. Er was zeer veel publiek aanwezig. De verscheidenheid en kwaliteit in koren was groot. Ergo, een flinke opgave voor deze jury. Voorts liepen andere juryleden de gehele dag langs alle andere locaties om de koren op diverse, maar vastgestelde onderdelen te beoordelen. Enige leden moesten nog even terug naar de bus en Klaas kreeg ter plaatse hoge nood. Plaatsgenomen in het daar aanwezige mobiele toilet, zal hij nog lang nadenken of dat mobiele ook betekent, dat die ‘plee’ echt zo hard heen en weer gaat bewegen zodra je er in plaats-neemt. Misschien kunnen de erbij staande ‘Foxen’ dat beter uitleggen!

Terug naar het podium. Daar stond Barend Fox. Vier mooie nummers werden er gepresenteerd. Hoewel er toch wel enige spanning onder de koorleden en dirigent te bespeuren viel, hebben wij daar een uitstekende performance gegeven. Er werd zeer goed op Wim gelet, want ook de samenwerking dirigent – koor was een jurypunt. Verder waren de meerstemmigheid, de uitstraling, de verstaanbaarheid enz. belangrijke punten van beoordeling. De gekozen nummers waren nu niet direct die shanties, waarmee de “Foxen’ hun uitbundigheid konden uitdragen, maar het waren mooie ingetogen gezongen en voor het publiek en jury veelal, nog onbekende shanties. Het applaus was veelbelovend en de reactie van de juryleden onderling was positief interessant.

Het laatste optreden bij het Monument was weer als vanouds. Het publiek schaarde zich massaal om het koor heen en deed uitbundig mee. Het lukte Kees wederom om iedereen aan het pompen te krijgen en heel toevallig was dit ook een van de momenten waarop de juryleden bij ons kwamen kijken. Ze genoten zichtbaar. Het  vrouwelijke jurylid kreeg bijna een appelflauwte van het lachen door de kookkunst van Chiel en de hele interactie met het publiek moet de jury zeer hebben aangesproken.  Met nog een toegift besloten wij dit festival optreden. Toen kon het koor- dat aan de overzijde van de straat stond af te wachten - proberen om, op haar manier, het optreden van Barend Fox te overtreffen.

Het zat er op en de hele groep toog richting eetcafé voor nog een lekker drankje. De laatste koren hadden hun plicht gedaan voor de jury en iedereen was in afwachting van de uitslag. Eerst werden de plichtplegingen afgehandeld. Vervolgens werd aangegeven dat er drie podium(geld)prijzen te verdienen waren en dat er twee prijzen beschikbaar waren voor het echte werk op straat. De tweede straatprijs werd bekendgemaakt en ging onze neus voorbij. Dan werd er een volgende jury beoordeling voorgelezen en daaruit kwam Barend Fox als nummer 1 tevoorschijn met de  Publieksprijs.  De voorzitter klom op het podium en mocht, onder luid gejuich van de aanwezige koorleden, de beker in ontvangst nemen.

 Dik tevreden verdwenen we in het Grand Café ’t HOF van Medemblik, waar ons een goede maaltijd werd uitgeserveerd. Hoewel het jammer was dat er voor Hans en zijn gezin binnen geen ruimte of niet voldoende ruimte overbleef, mag er daarnaast toch gezegd worden dat bijna iedereen gelijktijdig zijn of haar eten kreeg. En dat is met zoveel eters een prestatie. Echter, wij waren niet de enige eters. Op de bovenverdieping zaten de organisatie en alle juryleden bijeen voor hun diner. De gedachte kwam op, om dit gezelschap naar beneden te vragen om vervolgens nog enige liederen als dank, voor hen te zingen. Zo geschiedde. Een vrouwelijk jurylid bleek een echte klassieke sopraan en bij het nummer Droomland, ging Barend Fox zachter zingen zodat deze vrouw haar deel van het lied kon laten horen. Het werd een festijn en onder dankzegging verdween de groep weer naar boven, alwaar hun eten al was opgediend.

Om 21.00 uur besloot het bestuur dat het mooi was geweest en de leden werden verzocht naar, de nu voor de deur geparkeerde, bus te gaan. Sommige mannen wilden zich toch nog eerst omkleden. Ook nu werd de openluchtkleedruimte, naast de bus, hiervoor gebruikt. Dit tot groot enthousiasme van de aanwezige- vrouwelijke- bezoekers van naastgelegen horeca. Onder gefluit en luide toejuichingen verwisselden enkele ‘Foxen’ hun shantykleding voor die van de 21e Eeuw. Driftig uitgezwaaid door het achtergebleven publiek, reed Klaas de bus door de inmiddels verlaten en opgeruimde winkelstraat.

Na een korte file bij Zaanstad, arriveerde het gezelschap nog net voor middernacht in de Frobenstraat. Het was weer mooi geweest.

John Bekker.