8 november 2008,

     Misschien wel de mooiste zaterdag van het jaar en van ons bestaan tot nu toe. Tot nu toe, zeg ik dan want er kan nog heel veel moois komen.

     De spanning was lekker opgebouwd naar deze dag, al moesten een aantal Fox’n nog wel even vroeg uit de veren. In de zaal moest nog het nodige geregeld en neergezet worden. Het ging van

een leien dakje en redelijk op tijd konden de mannen naar huis om hun partner op te halen en zich verder voor te bereiden op het feest.

     Om half vier was de zaal, waar het diner-buffet klaar stond, al lekker gevuld met de genodigden. Hartelijke begroetingen over en weer. Goed was het om te zien dat Jan Stoel en Arend van Leeuwen het konden opbrengen om ook aanwezig te zijn.  

Terwijl iedereen genoot van het aperitief, zocht men een tafel op om daar straks lekker te zitten smullen.

Smaakvol opgemaakte tafels met een uitnodigende en volle menukaart deden de verwachtingen hoog oplopen.

      Terwijl er genoten werd van de opgediende soep, nam de voorzitter, Cor Roodsant, het woord en verhaalde in vogelvlucht het ontstaan en verder verloop van de geschiedenis van Barend Fox. Herinneringen kwamen weer boven en vele malen hoorde je…Oh ja. en...weet je nog..!

     Natuurlijk ontkwam de voorzitter niet aan het feit, dat er in de loop van het bestaan, toch van zoveel leden afscheid moest worden genomen. Het is een beetje inherent aan de leeftijdscategorie. Het hoort er bij en we zullen dit ook niet uit de weg gaan en steeds onze plicht hierin blijven vervullen, aldus Cor.

     Hoogtepunten vond men toch wel de zeilweek aan de Oostzee en het Shantychortreffen in Dahme. Maar ook het jaarlijks terugkerende internationale shantyfestival Rotterdam is zo’n geweldig iets.

     Dat een vereniging niet vanzelf draait, maar dat daar een goed functionerend bestuur voor nodig is werd nog even duidelijk gemaakt door de voorzitter. Sommigen  maken al vanaf de oprichting deel uit van dit bestuur en dat is een mooi gegeven. Dat dit besturen heel veel tijd, energie en inzet vraagt van de bestuursleden moge duidelijk zijn.

     Cor, sloot zijn betoog af en wenste iedereen nog vele jaren zangplezier bij Barend Fox.

Na het eten, de taartpunten en het ijs werd het toch haasten om de soundcheck nog te kunnen doen.

     De uitlichting werd gecontroleerd, het geluid bijgesteld, de beamer ingesteld en daarna verdween het koor naar de kleedkamer om zich in het sterke pak te hijsen. In de foyer en op de gang was het al erg druk.

     Meer dan 600 gasten wilden graag naar binnen om zich van een zitplaats te verzekeren. Het was het bestuur gelukt er nog heel wat extra stoelen bij te zetten, waardoor het percentage’staanders’ minimaal was.

     Half acht. De zaal ging open en Joke en haar nicht hadden de grootste moeite om de kaarten te controleren en de promo CD te overhandigen. Tegen 20.00 uur beklommen de zangers het podium en keken        …de al bijna geheel gevulde zaal in.

De voorzitter, in een geheel nieuwe outfit gestoken, heette iedereen van harte welkom en daarmee werd het zangfeest geopend.

Altijd even afwachten hoe zo’n volle zaal reageert, maar al bij het eerste refrein van de Fox-tune gingen de handen op elkaar en konden de zangers o.l.v. van Wim v.d.Sluijs, verder bouwen aan het optoppen van de stemming.

     Voor de pauze leerde men Barend Fox beter kennen door hele mooie shanty nummers af te wisselen met de meer luchtige en speelse liedjes. De zaal genoot duidelijk en telkens weerklonk een klaterend applaus. Toch blij met de aanbrekende pauze en snakkend naar de broodnodige verfrissing, sloten we achter de rij aan bij de bar.

     In ons ‘artiestenverblijf’ werden we door diverse gasten opgezocht, gefeliciteerd en gecomplimenteerd. Zo was VVV-man Henk Harten speciaal uit Appelscha naar Rotterdam gekomen om dit alles mee te maken, maar ook oud-collegae en vrienden wipten even binnen.

     In de pauze had de voorzitter maatregelen genomen om het enorme gepraat en geroezemoes achter in de zaal, tegen te gaan. De bar werd gesloten en de diverse hang- en kletstafels werden verplaatst naar de foyer. Dit hielp en nu bestond de zaal alleen uit luisteraars, genieters en meezingers.

     Het werd een ware happening. De populaire liedjes kwamen aan bod. Het publiek zong uitbundig mee.      De enige bar die wel open mocht, was die van “de Lans en de Kroon’, ter ondersteuning van O’ Connel de Ier. De dranktorren aan die bar kregen de lachers op de hand.

Barend Fox had diverse uitbeeldende acts ingestudeerd, het was echter jammer dat er weinig plaats was om die acts volledig tot hun recht te laten komen. Zo hadden we o.a. ook een charmante danseres bij Fiddlers Green.  En daar verscheen  ook Ketelbinkie met zijn afscheidnemende moeder.

 Het koor lette goed op de dirigent en vervolgde op zijn teken het lied, toen de golvende klanken van de het meezingende publiek in de zaal, waren wegge-ebd.

     Later werd de onfortuinlijke, jonge zeeman – verborgen onder de nationale driekleur - vorstelijk gedumpt. Niet in zee.......maar dit keer, met een één, twee en drie in godsnaam......…in de coulissen.

    Een heuse Molly Malone, kwam van achter uit de zaal met haar viskar naar voren, onderwijl haar Kokkels en Mussels aanprijzend.

     Hans van der Sluijs betrad het podium om als ‘Blonde Arie’ , samen met Gré van der Berg, zijn aandeel te leveren.

     De stemming in de zaal steeg naar een hoogtepunt. The wild Rover werd uit volle borst meegezongen en het a capella deel riep bij menigeen een diepe emotie op, zo vertelden diverse gasten ons na afloop.

     Er is nog zoveel te vertellen, maar dan wordt dit stukje echt te groot.

De voorzitter deed zijn slotwoord en als toegift ging Anchors Away de zaal in. De accordeonisten werden in de bloemetjes gezet.

    Een staande ovatie daalde neer op het koor. Trots op wat deze avond is neergezet, verlieten de dames en heren het podium. Weg van de warmte en de batterij aan lampen.

   Complimenten en felicitaties werden aan het adres van het koor uitgedeeld en terwijl de zaal aan kant gemaakt werd voor de laatste twee uurtjes van het feest, ontdeden de koorleden zich in de kleedkamer van hun doornatte shantykleding.

   Intussen was er weer live muziek in de zaal en er werd gretig gebruik gemaakt van de dansvloer.

Langzaam liep het jubileumfeest naar het einde. Het was mooi geweest. Handen werden geschut, beloftes van weerzien werden uitgesproken en diverse kussen werden uitgewisseld.

     Was deze avond voor heel velen een aangename verrassing, toch werd dit even minder toen de parkeerkaart in de automaat floepte en toen daarna deze parkeerautomaat met grote arrogantie het te betalen bedrag op haar schermpje etaleerde.

      Het mocht echter de pret niet drukken. De avond was buitengewoon geslaagd en voor herhaling vatbaar…over misschien weer 10 jaar!!!!?

John Bekker.